Δευτέρα 25 Μαΐου 2026, ώρα: 20:00
Θέατρο Δραματικής Σχολή Τράγκα
Είσοδος Ελεύθερη
Αντι σημείωματος
Το έργο «Σκηνές από έναν γάμο» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν εστιάζει σε θεμελιώδη στοιχεία της ανθρώπινης σχέσης: το βλέμμα, την επικοινωνία και τη σωματική επαφή. Μέσα από αυτά, αναδεικνύεται η λεπτή και συχνά εύθραυστη διαδικασία δημιουργίας μιας ουσιαστικής συναισθηματικής σύνδεσης επί σκηνής — και αυτός ήταν ο λόγος που το επιλέξαμε.
Οι ηθοποιοί καλούνται να κινηθούν σε ένα πεδίο έντασης και οικειότητας, να διαχειριστούν συγκρούσεις και να αποκαλύψουν τις ρωγμές που δημιουργούν οι προσωπικές ανασφάλειες. Αυτές οι ρωγμές δεν λειτουργούν μόνο ως εμπόδια, αλλά και ως πύλες που οδηγούν σε βαθύτερη κατανόηση των χαρακτήρων και των μεταξύ τους σχέσεων, συχνά φτάνοντας σε μορφές συναισθηματικής δυσλειτουργίας.
Η επιλογή του έργου, που πραγματεύεται τη δυναμική των ζευγαριών, δεν είναι τυχαία. Μας δίνει τη δυνατότητα να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση δύο ανθρώπων μέσα από πολλαπλές εκδοχές πραγματικότητας, όπου το «μαζί» επαναδιαπραγματεύεται συνεχώς. Οι σκηνικές συνθήκες μεταβάλλονται, όπως μεταβάλλονται και οι ίδιες οι σχέσεις, δημιουργώντας ένα πεδίο ανοιχτό σε ερμηνείες και συναισθηματικές μετατοπίσεις.
Η προσέγγισή μας αντλεί από πρακτικές του σωματικού θεάτρου και του αυτοσχεδιασμού. Οι ηθοποιοί χρησιμοποιούν το σώμα ως βασικό εκφραστικό εργαλείο, πέρα από τον λόγο, προκειμένου να εμβαθύνουν στους ρόλους και να ανακαλύψουν τον εσωτερικό κόσμο των χαρακτήρων. Η κίνηση, η παύση και η εγγύτητα αποκτούν ισότιμη σημασία με τον λόγο, συνθέτοντας ένα πολυεπίπεδο σκηνικό αποτέλεσμα.
Παράλληλα, η διαδικασία αυτή εξερευνά τη μετάβαση από την απόσταση στην εγγύτητα, από την ασφάλεια στην έκθεση, από τον έλεγχο στην ευαλωτότητα. Σε αυτή τη διαδρομή, οι χαρακτήρες —και κατ’ επέκταση οι ηθοποιοί— έρχονται αντιμέτωποι με τον εαυτό τους και τον «άλλον», σε μια συνεχή διαπραγμάτευση ταυτότητας και συνύπαρξης.
Τελικά, η παράσταση επιχειρεί να φωτίσει όχι μόνο το πώς σχετιζόμαστε, αλλά και το γιατί αποτυγχάνουμε να σχετιστούμε. Και μέσα από αυτή την αποτυχία, ίσως να αναδύεται μια βαθύτερη, πιο αληθινή μορφή επαφής.
Σας ευχόμαστε καλή θέαση.
Δημητρης Διακοσαββας
Ίνγκμαρ Μπέργκμαν
Ο Ίνγκμαρ Μπέργκμαν ήταν Σουηδός σκηνοθέτης, ένας από τους σημαντικότερους του παγκόσμιου κινηματογράφου. Γεννήθηκε στην Ουψάλα και μεγάλωσε σε ένα αυστηρό θρησκευτικό περιβάλλον, εμπειρία που σημάδεψε βαθιά το έργο του.
Ξεκίνησε την καριέρα του στο θέατρο ήδη από τα φοιτητικά του χρόνια στη Στοκχόλμη, ανεβάζοντας παραστάσεις σε μικρές σκηνές τη δεκαετία του 1940. Το 1944 ανέλαβε τη διεύθυνση του Δημοτικού Θεάτρου του Χέλσινγκμποργκ, αποτελώντας έναν από τους νεότερους θεατρικούς διευθυντές στη Σουηδία. Ακολούθησαν θητείες στα θέατρα του Γκέτεμποργκ και του Μάλμε, όπου χτίστηκε η φήμη του ως ανανεωτικού σκηνοθέτη.
Η κορύφωση της θεατρικής του πορείας ήρθε με τη διεύθυνση του Βασιλικού Δραματικού Θεάτρου της Στοκχόλμης (Dramaten), όπου διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής από το 1963 έως το 1966, συνεχίζοντας όμως να σκηνοθετεί εκεί για δεκαετίες. Το Dramaten έγινε ουσιαστικά το καλλιτεχνικό του σπίτι μέχρι το τέλος της ζωής του.
Στο ρεπερτόριό του κυριαρχούν ο Στρίντμπεργκ και ο Ίψεν, ενώ σκηνοθέτησε επίσης Σαίξπηρ, Τσέχοφ, Μολιέρο και Μπέκετ. Οι παραστάσεις του διακρίνονταν για την ψυχολογική εμβάθυνση, τη λιτότητα της σκηνογραφίας και την εξαιρετική καθοδήγηση των ηθοποιών. Ο Μπέργκμαν θεωρείται μία από τις σημαντικότερες μορφές του ευρωπαϊκού θεάτρου του 20ού αιώνα, με πάνω από 170 θεατρικές σκηνοθεσίες στο σύνολο της καριέρας του.
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε τη δεκαετία του 1940. Απέκτησε διεθνή αναγνώριση με ταινίες όπως «Η Έβδομη Σφραγίδα» (1957), «Άγριες Φράουλες» (1957), «Περσόνα» (1966) και «Φανί και Αλέξανδρος» (1982), για την οποία κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Το έργο του χαρακτηρίζεται από βαθύ φιλοσοφικό και υπαρξιακό προβληματισμό, με κεντρικά θέματα τον θάνατο, την πίστη, την αγάπη και την ανθρώπινη μοναξιά. Συνεργάστηκε στενά με τον διευθυντή φωτογραφίας Σβεν Νίκβιστ.
Πέθανε στις 30 Ιουλίου 2007, αφήνοντας πίσω του μια κληρονομιά που επηρέασε γενιές σκηνοθετών παγκοσμίως.
Σκηνές από έναν Γάμο
Το έργο αυτό (1973) αποτελεί ένα από τα πιο διεισδυτικά δημιουργήματα του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, αρχικά γυρισμένο ως τηλεοπτική μίνι σειρά έξι επεισοδίων και στη συνέχεια μορφοποιημένο σε κινηματογραφική ταινία. Παρακολουθεί τη σχέση δύο μορφωμένων, φαινομενικά ευτυχισμένων Σουηδών, του Γιόχαν και της Μαριάν, καθώς ο γάμος τους αποσυντίθεται αργά και επώδυνα. Ο Μπέργκμαν επιλέγει έναν ασκητικό, σχεδόν θεατρικό τρόπο αφήγησης —ελάχιστα σκηνικά, έντονη χρήση κοντινών πλάνων, διαρκής εστίαση στους διαλόγους— για να αναδείξει την εσωτερική ζωή των ανθρώπων μέσα στον θεσμό του γάμου.
Ο Μπέργκμαν ανατέμνει τον γάμο ως μια σχέση βαθιάς, συχνά ασυνείδητης εξάρτησης και αμοιβαίας τύφλωσης. Ο Γιόχαν και η Μαριάν παρουσιάζονται αρχικά ως «επιτυχημένο ζευγάρι», αλλά γρήγορα αποκαλύπτεται ότι αυτή η εικόνα είναι μια κατασκευή — μια κοινωνικά αποδεκτή μάσκα που φορούν και οι δύο. Η αδυναμία επικοινωνίας δεν οφείλεται σε έλλειψη λέξεων· αντίθετα, οι ήρωες μιλούν ακατάπαυστα, αλλά σπάνια αγγίζουν την αλήθεια. Η γλώσσα λειτουργεί ως άμυνα, όχι ως γέφυρα, και αυτή η παράδοξη πολυλογία-σιωπή είναι ίσως το κεντρικό σχήμα του έργου.
Ένα από τα πιο τολμηρά στοιχεία του Σκηνές από έναν Γάμο είναι η ηθική αμεροληψία του Μπέργκμαν απέναντι στους χαρακτήρες του. Δεν κρίνει, δεν ευνοεί κανέναν από τους δύο. Και ο Γιόχαν και η Μαριάν είναι ταυτόχρονα θύματα και θύτες — ο καθένας φέρει τα δικά του ψυχολογικά βάρη, τις δικές του δειλίες και τον δικό του ναρκισσισμό. Αυτή η άρνηση απλοποίησης καθιστά το έργο βαθύτατα ρεαλιστικό και διαχρονικό, γιατί αναγνωρίζει ότι στις ανθρώπινες σχέσεις η «αλήθεια» δεν ανήκει αποκλειστικά σε καμία πλευρά.
Ένα από τα πιο τολμηρά στοιχεία είναι η ηθική αμεροληψία του δημιουργού απέναντι στους χαρακτήρες του. Δεν κρίνει ούτε ευνοεί κανέναν· ο Γιόχαν και η Μαριάν είναι ταυτόχρονα θύματα και θύτες, φέροντας τα δικά τους ψυχολογικά βάρη και ναρκισσισμό. Τελικά, το έργο υπερβαίνει την κριτική του θεσμού για να θέσει ερωτήματα για τη δυνατότητα αληθινής οικειότητας. Ο Μπέργκμαν δεν προσφέρει λύτρωση ούτε καταδίκη, μόνο μια ανελέητα τίμια εικόνα της ανθρώπινης μοναξιάς — ακόμα και μέσα στην αγακαλιά του άλλου.
Ευχαριστίες
Ευχαριστούμε θερμά τον κ. Γιώργο Τζαβάρα για την πρωτότυπη μουσική επένδυση και το ηχητικό περιβάλλον του έργου, τον υποδιευθυντή της σχολής κ. Θάνο Περιστέρη για τη στήριξη και την απλόχερη υποστήριξή του σε όλα τα επίπεδα, καθώς και τον κ. Γιώργο Παλούμπη για την ευγενική παραχώρηση των σκηνικών αντικειμένων του έργου μας.
Διανομή
Ενότητα 1: Αθωότητα – Πανικός
- Μαριάν – Γιόχαν: Αλεξάνδρα Αθανασίου, Σαράντης Ντέλης
- Πίτερ: Γιώργος Σταματόπουλος
- Μαριάν – Γιόχαν: Αναστασία Κούρταλη, Γιώργος Σταματόπουλος
- Μαριάν – Γιόχαν: Κατερίνα Σταύρου, Νικόλαος Καραντώνης
Ενότητα 2: Κάτω από το χαλί
- Μαριάν: Ελβίρα Κουτονιά
- Μαριάν – Γιόχαν: Ελβίρα Κουτονιά, Γιώργος Σταματόπουλος
- Γιόχαν: Νικόλαος Καραντώνης
- Γιόχαν – Μαριάν: Κατερίνα Σταύρου, Νικόλαος Καραντώνης
- Γιόχαν: Σαράντης Ντέλης
- Μαριάν: Σοφία Φαρασοπούλου
Ενότητα 3: Κοιλάδα δακρύων
- Μαριάν: Σωκρατεία Παπαδοπούλου
- Γιόχαν – Μαριάν: Σαράντης Ντέλης, Σωκρατεία Παπαδοπούλου
- Μαριάν: Κατερίνα Σταύρου
- Μαριάν – Γιόχαν: Σοφία Φαρασοπούλου, Γιώργος Σταματόπουλος
- Γιόχαν: Νικόλαος Καραντώνης
Ενότητα 4: αγραμμάτοι
- Μαριάν – Γιόχαν: Μάγδα, Σαράντης Ντέλης
- Μαριάν: Αλεξάνδρα Αθανασίου
Ενότητα 5: Νύχτα – Σκοτεινό σπίτι, κάπου στον κόσμο
- Εύα – Γιόχαν: Σωκρατεία Παπαδοπούλου, Γιώργος Σταματόπουλος
- Εύα: Αναστασία Κούρταλη
- Γιόχαν – Μαριάν: Σαράντης Ντέλης, Αλεξάνδρα Αθανασίου
- Γιόχαν – Μαριάν: Νικόλαος Καραντώνης, Ελβίρα Κουτονιά